Jubiläumsplatz Mettmann - Neanderthalmuseum

Mauspfad należy do dawnych traktów i historycznych szlaków handlowych Nadrenii. Obok starych dróg kolońskich stanowił część średniowiecznej sieci dróg na prawym brzegu Renu. Mauspfad łączył Rheingau z Duisburgiem, prowadząc przez Limburg an der Lahn, Altenkirchen, Siegburg, Köln-Dünnwald, Opladen, Langenfeld i Hilden; w Duisburgu docierał do Hellwegu.

Nie należy wyobrażać sobie Mauspfadu jako drogi w dzisiejszym znaczeniu tego słowa, lecz raczej jako trakt utrzymywany w stanie przejezdnym dzięki częstemu użytkowaniu oraz częściowo dzięki pracom konserwacyjnym, takim jak wycinanie podszytu. Na utrzymanie takich dróg pobierano myto w komorach celnych. Mimo niewielkiej szerokości trakt prawdopodobnie odegrał ważną rolę w zagospodarowaniu prawobrzeżnego płaskowyżu wrzosowiskowego Renu we wczesnej epoce żelaza; być może był nawet główną drogą, którą kultura południowa docierała na północ. W czasach Hanzy Mauspfad stanowił nadreński odcinek ważnego szlaku komunikacyjnego między Kolonią, Essen, Dortmundem i Soest, prowadzącego dalej w kierunku Hamburga, Bremy i Lubeki.

Nazwa traktu prawdopodobnie nie ma nic wspólnego z myszami, choć podobno w średniowieczu towary przemycano wokół Kolonii ‘jak myszy’, aby uniknąć podatków, ceł i myta. Zwolenników ma przypuszczenie, że Maus może pochodzić od słowa Maut, oznaczającego opłatę drogową. W tym kontekście często przywołuje się Mysią Wieżę w Bingen, która była wieżą celną na Renie. Rozważania o związku z Maut doprowadziły niektórych nawet do uznania Mauspfadu za dawną granicę celną. Z tego powodu Mautpfad interpretowano jako drogę graniczną Imperium Rzymskiego, a ponadto wysuwano hipotezę, że Mauspfad był przedłużeniem rzymskiego limesu.

Interpretacje te tracą jednak na znaczeniu, jeśli przyjmie się językowe pokrewieństwo słów Maus, Moos i Moor. Możliwy jest związek między słowami Moos, Muus, Morast i Sumpf, odnoszącymi się do mchu, mokradeł i bagien. Przykładami z południowych Niemiec są Erdinger Moos, Dachauer Moos i Schwenninger Moos. W rozważaniach można także uwzględnić słowo Miselohe, nazwę bergskiego urzędu (Amt Miselohe) nad dolną Wupper. Według słownika braci Grimm mise wywodzi się ze starowysokoniemieckiego mios, które w środkowoniemieckim przekształciło się w mies, oznaczające mech i bagno. W połączeniu z Lohe, czyli lasem, dawałoby to znaczenie lasu bagiennego. Za Mauspfadem jako drogą przez podmokły las przemawia również jego przebieg na długim odcinku przez dawne tereny podmokłe.

W późnym średniowieczu Mauspfad nadał nawet nazwę całej krainie. W 1289 roku zapisano: ‘Musipad, dat is dat lant in dat velt...’. Z określenia Dat lange Velt rozwinęła się później nazwa Langenfeld. W wielu miastach położonych wzdłuż dawnego Mauspfadu do dziś można znaleźć nazwy ulic i dróg Mauspfad lub Mautpfad.