2014 Pünkösdi Huta Túra - 2. nap

2014 Pünkösdi Huta Tour - 2. dzień

2. dzień - Sobota w górach:

Wstaliśmy wcześnie, zjedliśmy śniadanie, a po godzinie 9 wyruszyliśmy. Nie ma hałasu samochodowego, nie ma krzyków, tylko śpiew ptaków i brzęczenie owadów w przerwaną ciszę. Można długo spać.

Na dzisiaj zaplanowano Kőkapu i Füzer.

Zjechaliśmy z Nagyhutár drogą do Kishutára. W Kishután było dużo przygotowań, duża gorączka. Co się tutaj dzieje? Dziś odbywa się Festiwal Pünkösdi Kakas. Konkurs na gulasz kurczakowy i całodzienna impreza. Musimy to zobaczyć, kiedy wracamy.

Po Kishucie udaliśmy się do Kőkapu. Spędziliśmy tu trochę czasu. Usiedliśmy nad jeziorem, podziwialiśmy figury z drewna. Po drodze zjedliśmy truskawki. Po chwili wróciliśmy do Kishuty tą samą leśną drogą. Teraz zauważyliśmy, że droga prowadziła w górę w kierunku Kőkapu, ponieważ powrót był łatwiejszy. Wjechaliśmy do Pálházy. W Pálházy jest warsztat rowerowy. Zrobiliśmy zakupy na weekend w sklepie naprzeciwko. W takich małych wioskach należy być ostrożnym, ponieważ sklepy zamykają się wcześnie i łatwo można zostać bez niczego. Dlatego dobrze napełniliśmy moją torbę, ponieważ w niedzielę i poniedziałek sklepy są zamknięte z powodu święta. Tak więc kilka dodatkowych kilogramów i możemy wyruszać.

Tutaj już nie szliśmy na ścieżce rowerowej. Droga miała stosunkowo mały ruch. Przechodząc przez Filkeházá, byliśmy na niemalże nieprzerwanej wzniesieniu w kierunku Füzer. Myśleliśmy, że będzie miło zjeżdżać tą drogą w drodze powrotnej. Ale pominęliśmy akurat te najstromsze odcinki.

Przed Füzer jeszcze jedna przyjemniejsza górka, którą myślę, tylko my, kolarze Transdanubii odczuwamy, i byliśmy na górze wioski. Wielka cisza, ciepło i prawie żadnej duszy na ulicy. Nie poszliśmy na zamek. Usiedliśmy, aby odpocząć trochę. Zjedliśmy loda, spróbowaliśmy owoców z truskawowego drzewa i ruszyliśmy dalej. Usłyszeliśmy w lodziarni, że jezioro Izra na Słowacji nie jest daleko, więc postanowiliśmy je zobaczyć. Ominięcie prawie wzgórza zamkowego dotarło do Pusztafalvy. Tam zapytaliśmy, która droga prowadzi do jeziora. Mieliśmy dwie drogi przed sobą, którą powinniśmy wybrać? Wybraliśmy tę bardziej stromo. To dowiedzieliśmy się dopiero po kilku zakrętach. Wstyd czy nie, zsiadliśmy i chwilę pchaliśmy maszyny pod górę. Będąc asfaltem, węgierski znak drogowy pokazywał 10% nachylenia. Myśleliśmy, że będzie dobrze. To zjeżdżałyśmy, ale teraz tylko z powrotem, ponieważ zamiast wzgórza umieszczono znak ostrzegawczy o zjeździe. I tak ten zjazd stał się wzniesieniem. No cóż, tak bywa. W pięknej okolicy, w lesie, obok lasu, dotarliśmy nad jezioro Izra po drogach żwirowych i ziemnych, które można było przejechać. Spodziewaliśmy się czegoś większego, ale i tak były osoby, które pływały, wiosłowały i grillowały. Po krótkiej przerwie wróciliśmy. Teraz zjeżdżaliśmy na większej części drogi, a w niektórych miejscach można było nawet przyspieszyć. Do Pálházy prawie nie trzeba było pedałować. To pedałowanie jest jak gotowanie. Gotujesz przez cały poranek, aby rodzina zjadła wszystko w 10 minut. Pedałujesz godzinami w górę, żeby zjechać w kilka minut. Ale to zjeżdżanie będzie nagrodą za pedałowanie.

W Kishutá wpadliśmy na festiwal Kakas, gdzie goście zaproszeni dawali program jeden po drugim, a ludzie jedli, pili i bawili się. My też spędziliśmy tam trochę czasu. Zjedliśmy gulasz z kurczaka, rozmawialiśmy z mieszkańcami, a następnie wyruszyliśmy z powrotem do Nagyhutára.

W Nagyhután zatrzymaliśmy się w barze na zimne piwo. Znów poznaliśmy miejscowych, a potem w kierunku domu. Zaczęliśmy przygotowywać kolację. Były ziemniaki w papryce w garnku. Prawda, że ​​było to trochę bardziej słone niż na wschodzie, ale to było nasze jedzenie.

Podsumowanie drugiego dnia: 55 km, 4 godziny 4 minuty