OLTRE I 2000 METRI AI PIEDI DEL VIOZ

Bardzo zróżnicowana i techniczna trasa w naturalnym, pełnym emocji środowisku. Trasa rozwija się w dolinie Val di Peio, całkowicie zanurzona w Parku Narodowym Stelvio, gdzie można zauważyć wiele dzikich zwierząt, obserwując je w ciszy i szanując ich siedlisko.

Z miejscowości Cogolo (parking przy kościele) kierujemy się do Celledizzo (warto zobaczyć kaplicę św. Antoniego z freskami Giovanniego i Battisty Baschenisa z 1473 roku oraz Muzeum Etnograficzne Drewna mieszczące się w odrestaurowanej starej tartaku), gdzie, mijając centrum wsi, podążamy drogą szutrową między łąkami w stronę Malga Borche (uważne oko dostrzeże na terenie ślady dawnych kopalni żelaza, czynnych od XIV do XVIII wieku). Po kilku kilometrach o umiarkowanym i stałym nachyleniu droga wchodzi do lasu świerkowego, aż do rozwidlenia ze wskazaniem na lewo do Coronaccia-Malga Pontevecchio. Droga przez mieszany las sosny limby i świerka czerwonego przekracza kilka potoków spływających z okolicznych szczytów, przechodząc na krótkim odcinku w ścieżkę, aby następnie zjechać do Malga Pontevecchio (1762 m). Z tego miejsca często można zobaczyć orła wysokim lotem na niebie, polującego na młode kozice, które spokojnie pasą się na gołych, stromych zboczach. Stąd zjeżdża się krótki odcinek, aby dotrzeć do asfaltowej drogi dojazdowej do elektrowni wodnej w lokalizacji Malga Mare (2031 m). Droga jest osiągalna po minięciu Malga Prà Bon i kilku serpentyn. Kontynuując za elektrownią przekracza się most nad odpływem wody, podążając zgodnie ze wskazówkami do szlaku SAT nr 127. Ścieżka, dobrze widoczna, jest bardzo techniczna, w niektórych miejscach wymaga dużej równowagi oraz ma falisty przebieg w pięknym podszycie z rododendronami. Ponieważ trasa jest często uczęszczana przez pieszych turystów, należy ograniczyć prędkość, respektując ich przejazd. Dochodzi się do szerokiej, płaskiej, trawiastej drogi nad rurami wodnymi pochodzącymi z elektrowni, biegnącej po południowym stoku góry Vioz. Po minięciu drogi z Peio Paese do Malga Saline i podążaniu za znakami do Schroniska Scoiattolo, na widok ogromnych rur na wymuszone przewody (z lat 30.), droga staje się ponownie ścieżką, a krótki, lecz stromy podjazd (zaleca się zejść z MTB) prowadzi do schroniska. Krótki postój, a następnie zjazd drogą szutrową biegnącą wzdłuż stoku narciarskiego, zgodnie ze wskazaniami do Peio Paese. Mija się wieś, a potem na drodze wojewódzkiej nr 87 nieco niżej, w pobliżu Rezerwatu Zwierząt (warto odwiedzić), wchodzi się w boczną drogę po lewej, która stopniowo opada na równinę S. Bartolomeo (warto podziwiać św. Krzysztofa, namalowanego na fasadzie kościoła w Pegaja, dawnym centrum górniczym zaginionym prawdopodobnie na początku XVI wieku), przejeżdżając fragment szlaku botanicznego, by wkrótce dotrzeć do Cogolo.